Point Guards Preview 2013-2014

Κάτι περισσότερο από μια βδομάδα μένει για την έναρξη της 10ης σεζόν του παιχνιδιού και, αν και σίγουρα έχουμε να δούμε αρκετούς αγώνες ακόμα σ' αυτό το διάστημα, είτε με φιλικά, είτε με αγώνες πρωταθλημάτων, μπορούμε να έχουμε από τώρα μια σφαιρική άποψη για τους παίκτες που θα μας απασχολήσουν, τώρα στην αρχή τουλάχιστον, για τη διαμόρφωση του αρχικού ρόστερ. Όπως πάντα, ξεκινάμε από τους point guards.

Μάλλον πρόκειται για την παραδοσιακά πιο δύσκολη θέση του παιχνιδιού. Προσωπικά τουλάχιστον, δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που έκανα πραγματικά καλές αρχικές επιλογές. Πέρυσι ήταν οι συντηρητικές επιλογές Hackett και Rannikko, αν και ο πρώτος ξεθάρεψε στη συνέχεια της χρονιάς και έδειξε ότι εν τέλει δεν ήταν κακή επιλογή συνολικά. Βέβαια, κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Bobby Brown, ο οποίος ξεκίνησε τραγικά, έκαψε τον κόσμο που τον εμπιστεύτηκε εξ' αρχής και στη συνέχεια άρχισε τα 50άρια... 

Ως γνωστόν, οι πολύ ακριβοί παίκτες δεν με ελκύουν στην αρχή του παιχνιδιού κι αυτό γιατί με μια απλώς μέτρια εμφάνιση μπορούν να χάσουν πολύ εύκολα το 15% της αξίας τους κι έτσι να ζημιωθεί ιδιαιτέρως ο ...προϋπολογισμός της ομάδας. Κι αν με μια μέτρια εμφάνιση μπορείς να ελπίζεις σε επάνοδο τη δεύτερη αγωνιστική, τα πράγματα γίνονται τραγικά με μια κακή πρώτη εμφάνιση, όπου έχεις να διαλέξεις μεταξύ μιας αλλαγής ή της περαιτέρω διαφαινόμενης πτώσης της αξίας του παίκτη.

Αρκετά με τα θεωρητικά όμως, ας δούμε ποιοι point guards ξεχωρίζουν από τους άλλους και μπορεί να μπουν στις ομάδες μας. Στα ψηλά πατώματα, η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάζει κάποιος. Ίσως ο McCalebb να μπορούσε να σταθεί στα 74 credits, με μια πιο σοβαρή ομάδα φέτος, παρόλο τον ανταγωνισμό, όμως και πάλι αποτελεί ρίσκο. Ο Pargo έχει κι αυτός το potential, αλλά σε μια ομάδα όπως η CSKA δύσκολα να πιάσει αυτά τα στατιστικά επίπεδα. Αν ήταν στην Maccabi πάλι, ίσως... Μιας που αναφερθήκαμε στην "ομάδα του λαού", ο Tyrese Rice ίσως αποτελεί καλή περίπτωση στα 55 credits, αλλά παρέα με τον Hickman στις θέσεις των γκαρντ δεν ξέρω αν θα προλαβαίνει να παίρνει τις μπάλες που πρέπει. Οπότε, πάμε γι' άλλα. Αντιμέτωπος των δύο τελευταίων, στο ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα θα βρεθεί ο Walter Hodge της Λαμποράλ. Εξαιρετικά νούμερα πέρυσι, από τα λίγα που έχω δει μάλιστα φαίνεται πως "το 'χει" το άθλημα, αλλά για ντεμπούτο απέναντι σε άλλους δύο διαολεμένους κοντορεβυθούληδες και στα 62 credits, δεν μου πάει η καρδιά...

Κάπως έτσι φτάνουμε στα μεσαία στρώματα, όπου δεσπόζουν, βάσει της αγοράς και της προτίμησης των παικτών του fantasy, οι Rodriguez και Kalnietis. Ο πρώτος συνεχίζει με κεκτημένη ταχύτητα από πέρυσι και κυρίως από το F4, όπου από ένα σημείο και μετά έπαιζε μόνος του τον Ολυμπιακό, συνέχισε εξαιρετικά στο Eurobasket και το σαββατοκύριακο αναδείχθηκε MVP του ισπανικού σούπερ καπ, οδηγώντας τη Ρεάλ στον τίτλο και συνεισφέροντας σε πολλούς στατιστικούς τομείς (πόντοι, ασσίστ, κερδισμένα φάουλ). Η αλήθεια είναι ότι τον φοβάμαι λίγο σ' αυτό τον χαμό, με την καλή έννοια, που γίνεται στην περιφέρεια της Ρεάλ, αλλά όσο βρίσκεται σ' αυτή τη δαιμονιώδη κατάσταση, είναι δεδομένο ότι θα κρατάει την μπαγκέτα της ομάδας, για όσο βρίσκεται στο παρκέ. Από την άλλη, ο Kalnietis πραγματοποίησε επίσης εξαιρετικό Eurobasket, δείχνοντας πως έχει ανέβει επίπεδο από τον απλώς καλό παίκτη που ξέραμε. Πέρυσι με την Λοκομοτίβ είχε πολύ καλά νούμερα, παρέα μάλιστα με τον Calathes, τον MVP του Eurocup, επομένως, φέτος που θα αναλάβει περισσότερο τα ηνία της ομάδας του, θα έχει την ευκαιρία για ακόμη πιο εντυπωσιακούς αριθμούς.

Στα ίδια πάνω κάτω credits βρίσκονται άλλοι δύο ελκυστικοί παίκτες, ο Wright της Μπάμπεργκ και ο γνωστός μας Westermann της Παρτιζάν. Τα κολακευτικά λόγια για τον τελευταίο ήταν ουκ ολίγα πέρυσι και φέτος ίσως ήρθε η ώρα να ...μετουσιώσει το ταλέντο του και σε πλούσια στατιστικά. Δύσκολα να μπει στο τελικό ρόστερ της ομάδας, αλλά θα τον παρακολουθώ μέχρι τελευταία στιγμή. Από την άλλη, ο Wright δεν πραγματοποίησε καλό Eurobasket, όμως έχει τα φόντα να κουβαλήσει την Μπάμπεργκ στις πλάτες του τη φετινή χρονιά. Ο McCalebb των φτωχών προέρχεται από γεμάτες σεζόν σε Σπαρτάκ, Ρέθυμνο και Λεμάν τα προηγούμενα χρόνια και μπορεί να συνεισφέρει σε πολλές στατιστικές κατηγορίες. Αν μάλιστα μάθει να κερδίζει και περισσότερα φάουλ θα μας απασχολήσει σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Λίγο πιο κάτω, στα 42 credits βρίσκεται ο Koszarek που μας ξάφνιασε πέρυσι με τις μεστές του εμφανίσεις με την Πρόκομ. Μπορεί λόγω ονόματος να μην ενθουσιάζει, ίσως όμως αποτελέσει και φέτος μια από τις πιο συνετές επιλογές για τη θέση. Αν θέλει να δει κανείς στα πιο χαμηλά, υπάρχει ο Bykov της Λοκομοτίβ στα 22 credits, ο οποίος ναι μεν πέρυσι δεν ακούμπησε, αλλά φέτος, έως τώρα τουλάχιστον, παίρνει μπόλικο χρόνο συμμετοχής (ακόμα και μετά την επιστροφή του Kalnietis από το Eurobasket) και αν συνεχίσει έτσι, θα αφήσει τα 22 credits πολύ πίσω του. Τέλος, ο πιο φθηνός point guard είναι ο Mahmutoglu με 7 credits, ο οποίος διέπρεψε σε κάποια φιλικά ματς, αλλά και στο τουρκικό κύπελλο. Σίγουρα σε ένα πλήρες ρόστερ της Φενέρ δεν του αναλογούν και πολλά, όμως σε αυτή την αξία δεν θα μπορούσαμε να ζητούσαμε και κάτι καλύτερο. Ίσα ίσα, υπάρχουν πολλοί χειρότεροι με περισσότερα credits. 

Σειρά έχει το αντίστοιχο άρθρο για τους shooting guards & small forwards. Stand by και devotion.

Κεφάλαιο Point Guards

Ώρα να βλέπουμε σιγά σιγά τις πιθανές επιλογές μας ανά θέση. Έχουμε βέβαια μέρες, αλλά και παιχνίδια, ώστε να κάνουμε πιο συγκεκριμένες τις επιλογές μας, να απορρίψουμε παίκτες, να βρούμε άλλους και στο τέλος να καταλήξουμε στο τελικό ρόστερ, ωστόσο μια "Α'" προεπιλογή μπορεί να γίνει σιγά σιγά. Θα ξεκινήσουμε από τη θέση των point guards. 

Το 'χουμε αναφέρει και τις προηγούμενες χρονιές, για αρκετούς είναι προφανές, αλλά δεν είναι κακό να το επαναλάβουμε, εξάλλου πάντα υπάρχουν νέοι παίκτες σ' αυτό το εκπληκτικό παιχνίδι. Πριν να ξεκινήσει το παιχνίδι, καλό είναι να μείνει κανείς μακριά από τους πολύ ακριβούς παίκτες, εκτός κι αν είναι τόσο σίγουρος ότι θα του δώσει κάποιος το ανάλογο σκορ. Ως γνωστόν, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, η αξία του παίκτη διαμορφώνεται ανάλογα με το μέσο όρο σκορ του. Πιο συγκεκριμένα το σκορ του, πολλαπλασιασμένο επί τον αριθμό 4. Έτσι, για παράδειγμα, o McCalebb με τα 92 credits της αρχικής του τιμής, θα πρέπει να κάνει σκορ 23 (ανεξαρτήτως νίκης/ήττας), ώστε να διατηρηθεί στην ίδια τιμή. Και είναι πολύ αυτό; Σίγουρα δεν είναι λίγο πάντως. Δεδομένου ότι υπάρχει ο περιορισμός της 15% μεταβολής της αξίας ενός παίκτη ανά αγωνιστική, ο εν λόγω παίκτης μπορεί να βρεθεί στη χαμηλότερη δυνατή τιμή (για τη 2η μόνο αγωνιστική), που είναι 78,2, με σκορ 19,5, άρα 19. Επομένως, στις αρχικές αγωνιστικές και ειδικά στην πρώτη, οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές και μπορούν ν' αποβούν καταστροφικές. Κι αν για τον McCalebb δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα, τι θα γίνει αν ο Teodosic των 85(!) credits δώσει ένα στεγνό 5;

Επομένως, κοιτάμε πιο χαμηλά στη λίστα. Σαφώς, McCalebb και Diamantidis, απ' ότι φαίνεται, θα αποτελέσουν για μια ακόμη χρονιά το ιδανικό δίδυμο στα pg, το οποίο θα προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε μόλις τους βρούμε πιο "μπόσικους". Φέτος βέβαια υπάρχει και ο Farmar, ο οποίος όμως θα 'χει μεγαλύτερο ανταγωνισμό, όπως τον "έτη μία φορά" συμπαίκτη του, Vujacic, σε σχέση με πέρυσι στην Maccabi που είχε το ελεύθερο να ...οργιάζει και να μας χαρίσει μερικά εξαιρετικά σκορ. Η αλήθεια είναι ότι στα 73 credits, δεν είναι δα και κάποιο έγκλημα να τον αποκτήσει κανείς.

Αν κοιτάξουμε πολύ χαμηλά βέβαια, θα απογοητευτούμε, καθώς στους πολύ φθηνούς παίκτες δεν μπορούμε να βρούμε τίποτα. Ίσως ο Pongrashov στα 21 είναι καλή επιλογή, δεδομένου ότι η ΤΣΣΚΑ δεν έχει καμιά τρελή πληρότητα στα γκαρντ και στους πρόσφατους Ολυμπιακούς έπαιξε και λίγο μπάσκετ. Και πάλι όμως, η περίπτωσή του είναι λύση ανάγκης, αν δε βγαίνουν τα credits εφόσον έχει συμπληρωθεί η υπόλοιπη ομάδα.

Οι περισσότερες πιθανές επιλογές που προσωπικά μου γεμίζουν το μάτι βρίσκονται μεταξύ 40+ έως 50+ credits. Ας τους πάρουμε με φθίνουσα σειρά.

Bobby Brown, 52 credits: ο νέος wannabe ηγέτης της ανανεωμένης Σιένα, έχει περάσει κι από το ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του Άρη. Εξαιρετικά ικανός επιθετικός, όταν βρει ρυθμό δεν σταματιέται εύκολα, αλλά ακόμη πιο εύκολα δεν ..σταματάει τους αντιπάλους του. Παίκτης που θα βάλει περισσότερους πόντους από το ranking που θα βγάλει και αν πιάσει διψήφιο (κάτι που θα συμβαίνει πιο συχνά, όσο μείνει στη Σιένα), δεν εγγυάται ένα καλό σκορ. Καλός, με ρίσκο, αλλά τον ξέρουμε πάνω κάτω.

Jerry Smith, 50 credits: θα διαβάσατε γι' αυτόν στην προηγούμενη ανάρτησή μας. Έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά ως τώρα, στα 3 από τα 4 επίσημα παιχνίδια που έχει παίξει, έχει δώσει rankings κατά πολύ μεγαλύτερα του 12,5 και δεδομένου ότι βρίσκεται σε ένα σοβαρό σύνολο (όπως μας απέδειξε ξανά, πρόσφατα η Καντού) και με σοβαρό προπονητή, δεν τον φοβόμαστε ιδιαίτερα. Θα περιμένουμε βέβαια και για τα επόμενα παιχνίδια που έχει να δώσει, πριν ξεκινήσει η Euroleague.

Ricky Hickman, 50 credits: πληθωρικός παίκτης, με αρκετά καλή σχέση με τους αριθμούς, αλλά στην Μακάμπι θα έχει μεγάλο ανταγωνισμό, ειδικά από τη στιγμή που επέστρεψε και ο Ohayon. Δεν χρειάζεται πάντως τους πόντους για να δώσει ένα καλό σκορ. Προσωπικά είμαι διστακτικός για την απόκτησή του, δεδομένου ότι στα φιλικά τουλάχιστον, υπήρχαν και πολύ καλές βραδιές, υπήρχαν και πιο μέτριες και χωρίς να παίζει η ομάδα του με πλήρες ρόστερ. Όπως και με όλους βέβαια, περιμένουμε μεγαλύτερο δείγμα γραφής.

Marques Green, 47 credits: ο κοντοπίθαρος αυτός γκαρντ (μόλις 1.65, βαριά βαριά), που προέρχεται από εξαιρετικές σε αριθμούς χρονιές στην Ιταλία, έχει κάνει το εξής απίθανο: έχει δώσει 20 ασσίστ σε έναν αγώνα και συγκεκριμένα στον προημιτελικό κυπέλλου απέναντι στη Μιλάνο, στις 11/2/2011 με τη φανέλα της Αβελίνο, σε έναν αγώνα που είχε επίσης 11 πόντους και 7 κλεψίματα. Ξεκίνησε δυνατά και στην αδριατική λίγκα. Θα τον είχα ήδη αγοράσει, αν δεν αποκτούσε η ομάδα του τον Ilievski, κάτι που μπορεί να περιπλέξει τα πράγματα. Αλλά σίγουρα κρατάω ...πολλά μάτια πάνω του.

Jerel Blassingame, 43 credits: πέρυσι ούτε που θα το συζητούσαμε. Φέτος όμως η Πρόκομ έχει ακόμα πιο φτωχό ρόστερ και στα φιλικά ο συγκεκριμένος παίκτης παρουσιάζεται ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της, πετυχαίνοντας, ως επί των πλείστων 20άρες (σε πόντους). Βέβαια, καλά νούμερα είχε στην Πολωνία και πέρυσι, αλλά στην Euroleague πάτωσε. Ίσως και λόγω αυτού του τελευταίου δεν μπορεί να μου γεμίσει εντελώς το μάτι.

Daniel Hackett, 38 credits: άλλος ένας παίκτης που έκανε πολύ καλές χρονιές με μικρότερες ιταλικές ομάδες και τον βούτηξε η Σιένα. Ο συγκεκριμένος έχει δύο θετικά. Πρώτον, είναι φθηνός, σε σχέση με τους υπόλοιπους. Δεύτερον, δε χρειάζεται τους πόντους, για να δώσει σκορ, όπως αποδεικνύει στα πρώτα επίσημα ματς της ομάδας του φέτος, όπου είναι συνεχώς "διψήφιος" (όπως πιθανώς να ακούγαμε σε τηλεοπτική μετάδοση...). Συνεπώς, έχει λιγότερες πιθανότητες να σε "ρίξει", αν και όλα αυτά εκ του αποτελέσματος κρίνονται.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις στα ίδια ή λίγο λιγότερα credits, όπως ο Tchicamboud, που σε μερικά φιλικά οργίασε, αλλά η Σαλόν δεν έπαιζε με όλους τους παίκτες της (και πέρυσι δεν είχε εντυπωσιακά νούμερα στη Γαλλία), ο Thomas της Παρτιζάν, ο οποίος είχε πολύ καλά νούμερα πέρυσι στη Ρωσία, αλλά ακόμα φαίνεται να μην έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα της νέας του ομάδας, ο Ranniko, ο οποίος παρεμπιπτόντως "έπαιζε" στο παιχνίδι και την πρώτη του σεζόν, το 04-05 και, χωρίς να εντυπωσιάζει σήμερα, θεωρώ ότι είναι αυτό που λέμε "τίμια" επιλογή, εν αντιθέσει με τον Schaffartzik, που μπορεί να μπουμπουνίσει 7-8 τρίποντα τη μια μέρα, αλλά την άλλη να μη δώσει τίποτα, ο Blums, που με κάποιον τρόπο βρέθηκε στο 1 και αν πάρει μπρος, πιθανώς ν' ασχοληθούμε μαζί του τον επόμενο μήνα.

ΥΓ. Τα περισσότερα ονόματα δεν τα ανέφερα. Αυτό δε σημαίνει ότι όλοι αποτελούν τραγικές περιπτώσεις. Απλά αυτοί παραπάνω μου έχουν τραβήξει περισσότερο την προσοχή. Θα επανέρθουμε στο θέμα, αλλά για την ώρα προηγούνται οι περιφερειακοί στο 2-3, με νέα ανάρτηση τις επόμενες μέρες. Stand by!

Creating the team: point guards

Καλές οι εισαγωγές, καλά τα links και τα εργαλεία, καλά και τα στατιστικά που θα ...βγουν στον αέρα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, μετά τη 2η αγωνιστική (οι ομάδες που εμφανίζονται τώρα δεν είναι, ελπίζω, παρά ένα μικρό δείγμα), όμως είναι ώρα ν' ασχοληθούμε και με το ψητό, την επιλογή δηλαδή των παικτών! Πριν αναλύσουμε το σκεπτικό για τη δημιουργία της ομάδας (όχι ότι είναι κάτι το ιδιαίτερο, προφανώς επιλέγουμε τους παίκτες που συμφέρουν περισσότερο, γενικά), θα δούμε τους παίκτες ανά θέση, ώστε να κάνουμε μια αρχική διαλογή κι από εκεί και πέρα να πάρουμε τις κρίσιμες αποφάσεις για την τελική δεκάδα του ρόστερ.

Οι πλέι μέικερ είναι παραδοσιακά η πιο ...δύσκολη κατηγορία, κυρίως λόγω των λιγότερων επιλογών. Φέτος μάλιστα, ο πιο ακριβός παίκτης ολόκληρου του παιχνιδιού προέρχεται από εδώ και δεν είναι άλλος από τον Τεόντοσιτς που, μπορεί να μη φτάνει το 100άρι των ακριβότερων παικτών των πρώτων σεζόν, αλλά και πάλι, το 95 μόνο ευκαταφρόνητο δεν είναι.

Προφανώς και δεν αποτελεί καλή επιλογή, όπως και οι περισσότεροι πολύ ακριβοί πλέι μέικερ, αφού δύσκολα θα μπορέσει να έχει ένα μ.ο. σκορ 22 (με το 10% των νικών θα πλησιάσει το 24 που ισοδυναμεί με 96 credits - βέβαια, είναι και ο Ντούντα στον πάγκο), ενώ μ' ένα μόνο απλά κακό παιχνίδι στην πρεμιέρα με τη Ρεάλ, η fantasy ομάδα που θα τον έχει στο ρόστερ της θα χάσει άμεσα 14 credits! Κακό; Γράψτε λάθος! Ο Τεόντοσιτς χάνει το μέγιστο δυνατό της αξίας του (δηλαδή 15%) ακόμα και με σκορ 20, δηλαδή με μια πολύ καλή εμφάνιση! Στις πρώτες αγωνιστικές βέβαια και ειδικά στην πρεμιέρα, τα πράγματα είναι ιδιαίτερα ευμετάβλητα, αφού με σκορ 27, ο Τεόντοσιτς κερδίζει όλο το 15% της αξίας του! Περίεργα πράγματα, αλλά το ρίσκο είναι αρκετά υψηλό για να στηριχθεί κάποιος πάνω σ' έναν τόσο ακριβό παίκτη, όπως είναι ο Σέρβος, ή ο Ναβάρο, ή ο Μάριτς.

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τους επόμενους της λίστας. Ο Μακ Ιντάιρ είναι παικταράς ολκής και προσωπικά μ' έχει βοηθήσει πολύ στο παιχνίδι και είναι από τους αγαπημένους μου παίκτες, όμως είναι νέος στη Μάλαγα, ενώ σιγά σιγά τα χρόνια περνάνε. Όχι ότι έχει ανάγκη βέβαια, είναι ιδιαίτερα γυμνασμένος, όμως όπως και να 'χει, θα μπει στα υπ' όψιν τις επόμενες αγωνιστικές, όταν η αξία του θα είναι γύρω στο 60. Παρομοίως και για τον εκπληκτικό πέρυσι, ειδικά όσο προχωρούσε η σεζόν, Μακ Κάλεμπ, το διάδοχο του Μακ Ιντάιρ στη Σιένα. Βέβαια, το ιταλικό πρωτάθλημα δεν έχει ξεκινήσει καν και το μόνο επίσημο δείγμα που έχουμε είναι το σούπερ καπ Ιταλίας όπου και βγήκε MVP. Όμως, η περιφέρεια της Σιένα φέτος θα είναι αρκετά διαφορετική, μετά από χρόνια και το καλύτερο θα ήταν να περιμένουμε λίγο να δούμε πως θα πάνε τα πράγματα και πως θα μοιραστούν χρόνος και σκορ. Η υπόθεση του Χαίρστον βέβαια δίνει + στους περιφερειακούς της ομάδας και δε θα 'λεγα ότι η επιλογή Μακ Κάλεμπ είναι απαγορευτική. Όπως και του Διαμαντίδη, σταθερή αξία γενικά, τον οποίο πρέπει να έχει κανείς στα υπόψιν, εφόσον αγοράσει κάποιον ακριβό παίκτη. Χωρίς Σπανούλη και Σάρας, αλλά με Σάτο, ο Μήτσος θα έχει ακόμα πιο ενεργό ρόλο φέτος και ίσως επιστρέψει σε πολύ καλά νούμερα, μετά από μια αρκετά μέτρια, στατιστικά τουλάχιστον, χρονιά.

Ρούμπιο και Χουέρτας δεν μ' ενθουσιάζουν, ούτε για σταθερές επιλογές στο μέλλον. Πχ. με τον Διαμαντίδη και άσχημα να ξεκινήσει στην πρεμιέρα, ξέρεις λίγο πολύ ότι θα σου δίνει σκορ κάθε αγωνιστική και μπορεί να σταθεί ως βασική επιλογή. Οι δύο παραπάνω μάλλον όχι. Αν η Κάχα Λαμποράλ ήταν εθνική Βραζιλίας θα το συζητούσαμε, αν και τα 62 βέβαια δεν είναι υπερβολικά. Ντε Κολό παρομοίως, ενώ για τον Πριτζιόνι ούτε συζήτηση. Τέλος, για να βλέπουμε σιγά σιγά συγκεκριμένους παίκτες και να ξεφύγουμε από τη λίστα, ο Παπαλουκάς ναι μεν είναι ακριβός, αλλά τόσα χρόνια είναι από τους πιο σταθερούς παίκτες, δίνοντας πάντα ένα σκορ γύρω στο 15. Δύσκολο να το επαναλάβει φέτος, αλλά θα τον έχουμε υπόψη όταν θα χρειαζόμαστε φθηνό σχετικά δεύτερο point guard, γύρω στα 40-45 credits (ναι, κάτι τέτοιο συμβαίνει κάθε χρονιά).

Καλή περίπτωση φαίνεται ο Τζάαμπερ στα 53, ο οποίος μετακόμισε από τη Ρώμη στο Μιλάνο. Πέρυσι ξεκίνησε πολύ καλά, αλλά στη συνέχεια και για το μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν καταποντίστηκε, όπως και ολόκληρη η ομάδα (αν θυμάμαι καλά είχαν 9 συνεχόμενες ήττες στο πρωτάθλημα). Αν ακολουθήσει ...φυσιολογική χρονιά, αποτελεί μια αρκετά καλή επιλογή, όπως και ο συμπαίκτης του Φίνλεϊ με 47, αν και ο συγκεκριμένος μάλλον έχει ταβάνι με Χόκινς και Τζάαμπερ στην ομάδα. Το κακό βέβαια με τους δυο αυτούς pg είναι ότι έχουν το πρώτο ματς στη Μόσχα, παράγοντας μέχρι και αποτρεπτικός στο να κινηθούμε τελικά για την απόκτησή τους. Ο Τζέρεμι Πάργκο είναι ένας παίκτης για τον οποίο ακούγονται καλά λόγια και περιμένουμε να τον δούμε. Διόλου απίθανο ν' ασχοληθούμε μαζί του άμεσα, πάντως όχι από την πρώτη αγωνιστική (εξάλλου η Φερνάντο Μπουέσα δεν είναι και η ευκολότερη έδρα). Ένας ακόμα παίκτης από το ιταλικό πρωτάθλημα είναι ο γνωστός μας Ουάσινγκτον με τη φανέλα της Ρόμα, ο οποίος γενικά έχει πολύ καλή σχέση με τα νούμερα, με αποκορύφωμα την περυσινή του σεζόν με τη Γαλατασαράι. Πιθανόν ν' αντιμετωπίσει φαινόμενα ...αστάθειας μέσα στη σεζόν, αλλά αυτή τη στιγμή είναι από τους επικρατέστερους για να πάρουν θέση στο ρόστερ της ομάδας του blog για την πρώτη αγωνιστική. Θα περιμένουμε βέβαια να δούμε πως θα τα πάει και στο πρωτάθλημα το σαβ/κο.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν κάποιες πιο φθηνές περιπτώσεις που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, όπως του Ιλιέφσκι που ξεκίνησε εξαιρετικά στην Αδριατική Λίγκα, του Μπράουν της Πρόκομ ο οποίος, να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει γιατί, "φοριέται" ιδιαίτερα από το fantasy κοινό (βέβαια, το δωσε το 20άρι του στο τελευταίο αγώνα στην Πολωνία) και ασφαλώς του Γκριρ της Φενέρ, ο οποίος μπορεί να έχει "μπλεχτεί" στο δαιμόνιο του Τάνιεβιτς, αλλά σίγουρα είναι παίκτης που μπορεί να δώσει πολύ μεγαλύτερα σκορ απ' ότι υποδηλώνει το 44. Όχι ότι μας χαλάει ένα σταθερό 11άρι σε σκορ, σε πρώτη φάση. Δεν είναι πολλοί οι πλέι μέικερ που μπορούν να το εγγυηθούν αυτό. Υπάρχει και ο Ζήσης, ο οποίος στο πρόσφατο Μουντομπάσκετ θύμισε τον παίκτη που ξέραμε, οπότε καλό θα ήταν να τον έχουμε στο μυαλό μας μέσα στη χρονιά.

Τέλος, στις πιο φθηνές και σεβαστές επιλογές βρίσκουμε τον Κοσέρ της Σολέ, που έχει δώσει καλά δείγματα κι ίσως ξεπεταχτεί φέτος (έχει ξεκινήσει πολύ καλά στη Γαλλία), αλλά με δύσκολη πρεμιέρα μέσα στη Σιένα (πέρυσι η ομάδα του Πανιτζιάνι πέρασε με 40-85 από την Τσιμπόνα, αναγκάζοντας το βασικό pg της, Γκρέιβς, να δώσει -8!), τον Κόλινς της Ζαλγκίρις, που μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, μετά και το πέρασμά του από την Καβάλα, αλλά αρκεί να δει κανείς τα νούμερά του τη σεζόν 2007-2008 για να διαπιστώσει ότι "το 'χει" κι ενδεχομένως και τον Λάκοβιτς, αν κι εφόσον καταφέρει να μπει σταθερά στα πλάνα του Πασκουάλ, γιατί τις ικανότητες μεν τις έχει, αλλά η Μπαρτσελόνα πλέον έχει πάρει τον δρόμο της. 

Αυτά για την ώρα. Αν μπερδευτήκατε περισσότερο, τότε σίγουρα το κείμενο ήταν χρήσιμο. Αν μπείτε σε μια διαδικασία έντονου προβληματισμού και δημιουργικής - αποδοτικής σκέψης, τότε δε θα 'χετε να φοβηθείτε τίποτα μακροπρόθεσμα! Σύντομα θ' ακολουθήσουν και τ' άλλα δύο μέρη με τις υπόλοιπες θέσεις. Stand by!